Als je dan denkt dat het bij het ontbijt wel rustig zal zijn, kom je bedrogen uit, want het was al oerdruk. Ook heel veel kinderen, in alle soorten en maten. Maar in Amerika is het dan ook een vrij weekend omdat het morgen Memorial Day is en dat is een heel belangrijke feestdag hier.
Met wat strubbelingen ( bv dat de lift bij het naar beneden gaan bij iedere verdieping stopt...en we zitten op 31....ik bedoel maar) ratelden we toch nog vlotjes onder Manhattan door en kwamen nét op tijd om met de tour mee te gaan. We gingen onder leiding van een vrouw en een jongen, die om beurten hun verhaal deden. Vrij veel mensen, misschien wel 80.
Na een inleiding van de jongen, gingen we op stap naar de metro . Meteen bleek dat er een alarm was (brand in een station), dus weer naar boven. Gelopen naar ander station, en vandaar naar Brooklyn.
daar wandelden we zo'n twee uur, in een niet zo'n comfortabel tempo, wat zeggen wil; aan de langzame kant, wat erg moe maakt...
Heel deskundig en ook leuk en boeiend, werden ons de principes van Gospel verteld. De 6 principes zijn: herhaling, vraag en antwoord, improvisatie, intonatie, ritme en beweging. De oorsprong ligt bij de slavernij.
We liepen een heel eind door Brooklyn, kwamen nog bij de Columbuspier ( geloof ik dat ie heet), een mooi uitzichtspunt over de Zuidelijke rand van Manhattan, met de Brooklynbridge rechts en het Vrijheidsbeeld links, een geliefd punt om foto's te maken. We waren er al eens eerder geweest, ook een keer met zo' n tour, maar ook wel eens alleen. Er is vlak vóór de brug, een monsterlijke grote oarkeergarage in aanbouw. Ik kan me niet voorstellen dat dat dan maar zo' n gewoon ding zal worden. Het lijkt me waarschijnlijker dat daar een soort archtectonisch hoogstandje verrijst.
uitzicht over de parkeergarage heen
Zo' twee uur duurde de wandeling. Ze vertelden over de priester Beacher, dienzo'n belangrijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de Gospel. Uiteindelijk is er het Tabernakelkoor opgericht
En toen begon de dienst, die zo'n twee uur duurde. Je kon ook in de kapel gaan zitten en de dienst op een scherm volgen. Je kan dan ook weggaan als je wilt. Als je eenmaal in de kerk gaat zitten, word je wel verondersteld te blijven. Dat deden we dus.
Er was nog even een grappig misverstand bij mij. We moesten op het balkon plaatsnemen, maar. toen we de trap op waren, werden de mannen naar rechts en de vrouwen naar links gedirigeerd. De intelligente lezer zal begrijpen dat dat scheiden was ten behoeve van toiletbezoek, maar ik had dat niet door en dacht dat er wellicht een mannen- en een vrouwenhelft zou zijn. Beetje raar , dat wel, temeer daar ik toen ik een plaatsje had gevonden, ik naast een man bleek te zitten! Ik vroeg dus aan mijn buurman of hij wist waarom dat was, maar hij reageerde heel verbaasd, en zei dat hij mijn husband wel zou roepen. En toen ik Wim in de verte had gespot, stond buurman kordaat op en ging Wim halen.
De dienst begon al snel. Veel zingen , met veel herhalingen, en veel spontaan geklap. Op grote schermen kwam de tekst van het lied te staan. Veel liederen met voor- en nazang. En alles heel erg hard, keihard. Na een uurtje ongeveer kwam de voorganger ( priester? nee, wel preacher), een wat oudere man al, die begon met het projekteren van een foto van een netgeboren babietje, zijn kleindochtertje kennelijk, wier geboorte hij kennelijk even aan de goegemeente wou meedelen. Een goegemeente van ongeveer duizend mensen, want zo groot was die tabernakelkerk wel en hij zat barstens vol.
Toen volgde de communie. Er werden schalen met minime stukjes brood doorgegeven, en miniskule plastic bekertjes met wijn, die met veel ceremonieel en allemaal tegelijk werden genuttigd. En alles blijmoedig met veel handgeklap en hallelujah.
De preek die volgde kwam uit het Mattheusevangelie en ging over de eerste zin van de Bergrede. Het was zo'n goed en geestig verhaal dat ik echt zat te smullen. En toen was het ineens klaar. Je moest nog even ik geloof 20 mensen knuffelen en dat kon je naar huis. Dus wij werden omhelsd door onze buren en achterburen...Wim zei later dat er nog nooit eerder negerinnen om zijn nek hadden gehangen...Trouwens, er waren wel veel kleurlingen, maar lang niet allemaal. De priester ook niet en de dirigente van het koor was ook een hoogstblonde blanke dame .
Na dit avontuur zochten we een lunchplek op en daar hadden we enorm geluk mee. Een heel gezellige tent waar je je bestelling in een papier mee kreeg, en aan je tafeltje van het papier af at. Wij hadden een boterham met een paar plakken kalkoenborst. Boven was een erg leuk bandje aan het spelen, zeer aangenaam.
Daarna gingen we snel naar het hotel, waar we wat lazen en theedronken. Aan het eind van de middag gingen we met boek naar Bryant Park en nestelden ons in de goede stoelen. Wim had het illustere idee om een glaasje wijn voor ons te gaan halen bij Barillo, die aardige zaak aan de overkant. Hij kwam terug met wijn in een plastic bekertje, met deksel! Wel zo handig als je een drukke 6e Avenue moet oversteken...
Om een uur of 8 aten we bij Barillo, ik een salade, en Wim bezweek toch weer voor een pizza.
En nu slaapt Wim al, en zit ik nog te hannesen om alles op te schrijven....Morgen is hij weer aan de beurt.
En foto's doe ik morgenochtend wel weer; ik denk dat als ik het nu nog zou doen, er van alles zou misgaan.....
Els
En Elise en Floris zittenin de plane terug.(hopen we)
Leuk zo'n tour, nooit gedaan... Wanneer staat 9/11 memorial op het programma?
ReplyDelete