Dan pakken we de koffers. Omdat we de kamer mogen houden tot half twee, hoeven we niet in "winteruitrusting" ons laatste tochtje te doen: het is nog bloedheet, zij het heiig, bewolkt. Drukkend.
Onze bestemming is de Ganzevoortstraat waar het nieuwe Whitneymuseum staat. Aan de voet van dat museum begint ook de Highline, en door deze twee nieuwe dingen heeft die wijk, het oude meatpackersdistrict, denk ik een enorme boost gekregen.
de Highline begint hier, naast het museum
Het museum is een heel groot , bijzonder en ook gek gebouw (Renzo Piano). Het is pas geopend, en zeer in trek. Dat blijkt als we dichterbij komen. Een rij van aanzienlijke lengte, Maar geen bezwaar voor ons, New Yorkpas-holders: althans, dat denken we, als we met een zekere pas tot vooraan de rij lopen, pas in de hand. Nee, die vlieger gaat niet op: achteraan aansluiten, bij het gewone volk. Wim protesteert nog, maar vergeefs natuurlijk, en we voegen ons. Na 25 minuten ongeveer mogen we binnen, wat nog meevalt. De eerste keer dat de pas niet werkt zoals beloofd. Eén van de grote voordelen van die pas is dat je nooit in de rij hoeft te staan ( tenzij, zoals gisteren in een rij van pasholders).
We begonnen bovenaan, en daalden geleidelijk af; ik bleef veel buiten, op alle verdiepingen zijn buitenterrassen en trappen om buiten naar boven en naar beneden te gaan. prachtige uitzichten, hoewel het dus heiig was; de spire van het nieuwe WTC gebouw verdwijnt zelfs in de mist.
Over de inhoud van het museum kan ik dan ook geen oordeel vellen; ik heb er erg weinig van gezien eigenlijk: er was zo veel! Maar Wim maakte een aantal foto's ,waarvan hier een selectie
We begonnen bovenaan, en daar kon je ook naar buiten, prachtig uitzicht, onder meer op de Highline. die zich als een groene slang door de wijk kronkelt. Heel leuk.
gezicht op Highline
Om 12 uur treffen we elkaar weer en lopen (= sjokken) terug naar de metro. Er is daar ook een
overdekte markt (zoiets als de Markthal in Rotterdam), en buiten is een Griekse markt aan de gang, voornamelijk voedsel en drinken.
Onderweg moet er nog even iets gegeten worden. Wim krijgt tot zijn schrik bij de quiche een enorme berg sla, die dus meteen op mijn bord wordt gedeponeerd..
Terug in het hotel gaan de zware schoenen aan en worden de koffers definitief gepakt. En dan gaan we op weg naar de metro op de 8e Avenue.
wim daalt af naar de ondergrondse met z'n koffer
Metro en later airtrain brengen ons naar JFK , we checken in , en dan kan het wachten beginnen. De procedure is wel iets eenvoudiger geworden, de schoenen hoeven niet meer uit, de laptops en ipads mogen in de tassen blijven, maar de hele inhoud van de zakken moet in een bakje gekieperd, en daarbij blijkt Wim vergeten te zijn om het zakmes in de koffer te doen. Dag zakmes...
De vlucht is vlot, en we hebben extra beenruimte. Ik nam de gelegenheid te baat om nog een keer la famille Bélier te zien, en een aflevering van de Gooise vrouwen, voor de eerste keer, en absoluut ook meteen de laatste..
We landen om half zeven en wachten in de hal tot half 9 en zoeken dan de KLMbus op , die er al staat. In deze hele bus zijn wij de enige twee passagiers. Dit is een experiment, maar ik kan me niet voorstellen dat deze service lang blijft bestaan.
En zo is deze reis naar New York ook weer voorbij. Nog even de jetlag verwerken, en dat was dan weer dat.
ELS
No comments:
Post a Comment