We zijn naar de botanische tuinen van New York gegaan. Die zijn uitgestrekt en liggen in de Bronx, waar ik nog niet eerder ben geweest. Omdat ik over tuinen, gewone en botanische weinig te zeggen weet moet Els dat maar doen als ze weer aan de beurt is.
In de rondrijtram... Bij de uitleg zeiden ze steeds; look A of look B..hoe eenvoudig kunnen de dinger soms zijn....
Het was een warme dag, ruim boven de 25 graden en de tuin(en) lag(en) er mooi bij. Bijzondere en gewone planten gezien, Els weet welke. De halfuursrit in een elektrische auto met aanhanger waarin voor een man of twintig zitbanken gemonteerd waren was horticultureel spectaculair. Langs gebieden met bijzondere planten, of bijzondere bomen, in een oudeliedengangetje met een verkoelend windje door een wisselend landschap. De rivier de Bronx staken we een paar keer over, er waren geen steile hellingen, en om de rotspartien werden we heen geleid.
De dag was ontspannen, bevredigend, maar eigenlijk te warm: in de zon was niet te zitten.
Het was lastig om er te komen: de tuin ligt niet aan een van de stadsmetrolijnen, je moet met 'metro north', die je van Grand Central erheen brengt. Wij dachten eerst dat we er met de gewone metro ook wel konden komen, maar die blijft in de Bronx op grote afstand van de botanische tuinen.
Terug in de stad liepen we naar theater Shubert in de 44ste straat en kochten daar twee kaartjes voor de musical Mathilda morgenavond, naar het verhaal van Roald Dahl.
Opgefrist, gedoucht, om zes uur met elk een biertje naar de makkelijke stoelen in ons park, waar een jazzband de feestelijkheid onderstreepte. Helaas bleek ons doelrestaurant om acht uur vanwege de feestdag gesloten.
*******************
Over Els haar blog van gisteren: mij stoorde weer het gebruik van het woord negerinnen. Ik weet zeker dat ze dat woord zonder bijgedachten gebruikt, maar het is toch beladen. Verder realiseerde ik me onder het (staande) zingen van het eerste halve uur hoe functioneel het laten meedoen van je lichaam is. Hoeveel directer de zanger (zinger) betrokken is bij wat hij zingt.
Wim vergat nog even te vertellen ( maar het is absoluut onbelangrijk) dat we teruglopend van het kaartjes kopen over Timessquare heen moesten. Daar was het zo druk als we het nog nooit gezien hadden...ik nam even een foto voor de indruk en ook eentje van de muur waarop ze een film projekteren van het plein en waar iedereen zich voor staat te verdringen om zichzelf te zien.... die bejaarden onderaan, met rood overhemmetje en donkerrood blousje, dat zijn wij...
Els
No comments:
Post a Comment