(Overslaan)

Het is zes uur 's ochtends, voor onze lichamen twaalf uur, begin van de middag en die lichamen zijn klaarwakker. Tijd om een paar 'technische' dingen op te schrijven, met name voor de eigen herinnering en minder interessant voor lezers. Vandaar de titel van deze 'post'.
Toen we vanuit het vliegtuig naar de douane gingen konden we, zoals gewoonlijk twee 'lanen' kiezen; de linkse voor terugkerende ingezetenen, diplomaten en vliegtuigpersoneel, de andere voor 'visitors'. Er stond bij die tweede lijn ook nog iets over visa en ESTAdocumenten. Precies de tekst lezen deed ik niet, want dan word je door andere passagiers gepasseerd en sta je straks verderop in de wachtrij. Die wachtrij was er toen we in de grote wachthal aankwamen, ik schat een hondertal mensen, en werd snel groter: we kwamen met zij tweehonderddertigen uit het Deltavliegtuig, en dat was niet het enige dat pas geland was. We kwamen in de zesde slinger van de rij met in elk stuk slinger zo'n 35 wachtenden. Aan het eind van zo'n slingerstuk stuit je op en drie meter brede gang die leeg is op wat douanepersoneel na, en je keert 180 graden voor het volgende stuk. Ons eerste stuk nam 10 minuten. In die 'gang' werden de laanborden herhaald en ik zag dat er eerste ESTA stond. Omdat wij al aan onze tweede ESTA toezijn riep ik luid maar beleefd naar een geüniformeerde een eindje verderop dat wij een tweede ESTA hadden en of dat dan wat betekende. Ja, als het vorige in onze passen stond betekende dat wat.
Wel, de stempels in onze passen van mei 2012 en mei 2013 haalden ons uit de rij. Met iemand mee die inderdaad bruin was maar volgens mij meer een kleurling dan een negerin, als we deze koloniaal-racistische taal willen gebruiken. Ze hielp ons onze passen scannen op een plaats waar stond 'only residents' en toen we dat vreemd vonden haar schouders ophaalde: in dit geval vielen wij onder die noemer.
We kwamen in een civiele rij van drie korten slingerstukjes waar een goed tempo in zat en werden bijna doorgewuifd na het tonen van het fotobewijsje dat Els beschreef. Daarna waren de customs een fluitje van een cent: een enkele hickup en dan maar doorwuiven. Bij het weggaan leken we onze rijgenoten van twintig minuten eerder in het op twee na laatste slingerstuk te ontwaren. Tempo zat er in die rij niet.

Een andere ervaring, opnieuw bevestigd na onze vorige van twee jaar geleden: Er is een snelle, simpele en goedkope manier om van JFK naar Manhattan te komen: met de Airtrain naar Jamaica Station. Daar in het eindpunt van onder andere de E metrolijn die je in ik schat twintig minuten naar Midtown brengt. De commercie zorgt ervoor dat deze methode niet ruchtbaar wordt: shuttlebussen (die kunnen nuttig zijn als je veel bagage hebt en als ze jouw hotel aandoen) en andere bussen en taxi's verdringen zich op het internet om je aandacht te krijgen, maar de simpele burgerlijke methode van (gratis) Airtrain plus de subway vind je daar niet.

Nu is het half  acht, ik publiceer dit en we gaan ontbijten. Straks de stad in voor een wandeling in de Bronx? (Wim)