Dat had ik gister al proberen te regelen, maar toen zei de receptionist dat de prijs voor die twee extra nachten 150 dollar per nacht hoger was. Nu had ik de manager(es) zelf en die bleek gevoelig voor mijn contra-argumenten. Dus niks 300 dollar extra.
Tevreden begonnen we aan onze wandeling over de High Line, een tot natuurpad omgetoverde oude spoorlijn. Twee jaar geleden was hij nog niet af, nu was het pad anderhalf keer zo lang, even leuk om over te lopen en driemaal zo druk: verbazend veel wandelaars.
De groene baan door een oninteressant, arm, lelijk stadsteel maakt van dit stuk tussen de 14de en 34ste straat een andere buurt. De viaducten over de bestaande straten zijn er nog steeds, maar die bestaande straten profiteren mee van de populariteit en het aanzien van de Highline: ook daar wordt hier en daar vergroend, men plaatst struiken op daken en balkons, er worden gevels opgeknapt en muurschilderingen aangebracht.
Op een afstandje zie je de Hudson en op eenzelfde soort afstandjes wordt er grootschalig nieuwe experimenteel ogende hoogbouw geproduceerd. - Het groen van planten en struiken vormt de kern van het pad, en Els kan het dan niet nalaten om voor mij oncontroleerbare opmerkingen te maken over wat er bij ook bij ons in de tuin staat, en met trots of afgunst te vermelden dat een bloem of plant het bij ons beter of slechter doet. Vermeldenswaard is dat de Nederlander Piet Oudolf indertijd te opdracht kreeg om het groen te kiezen en de aanleg ervan te organiseren.
Het pad eindigt op de 34ste straat en we liepen daarna die straat af, recht naar het Empire State Building dat aan die straat gebouwd is en er heel anders uitzag dan de vorige avond vanuit Bryant Park: nu zonder kleurtjes en lichteffecten.
Na de lunch met de subway naar Washington Square. Zaterdagmidag, mooi zonnig weer en een park vol buurtbewoners, dagjesmensen, toeristen en vol muziek. Een adembenemende jazzgroep met een fascinerende trompettist en een meeslepende saxofonist, waar we ons bijna niet konden losmaken,
Na de lunch met de subway naar Washington Square. Zaterdagmidag, mooi zonnig weer en een park vol buurtbewoners, dagjesmensen, toeristen en vol muziek. Een adembenemende jazzgroep met een fascinerende trompettist en een meeslepende saxofonist, waar we ons bijna niet konden losmaken,
een strijkje, en solisten met als bijzondere vertegenwoordiger een pianist die op een voor dit doel meegenomen vleugel speelde.
Ook hij geen beginner! Washington Square is meer een park dan een square en ligt tussen gebouwen van een van de universiteiten van New York. Een hartverwarmend park op een uitgelezen mooie dag.
Els haar veters zouden zo vreesde zij het spoedig begeven. De eerstvolgende schoenenwinkel bleek geen veters te voeren, maar verwees ons door naar een ander en die ander had niet alleen veters maar ook een buurman die Swatch horloges verkocht en het lege batterijtje uit Els haar Swatch horloge gratis verving. Die laatste nuttige activiteiten vonden plaats tussen Broadway 650 en700.
We liepen verder naar het New Museum aan de Bowery. Het museum voor moderne kunst van New York. Als ik al iets zou kunnen vertellen over de inhoud van dit museum, ik kan dat hier zeker niet. Een belangrijk doel van de kunstenaars was om de bezoekers zich vervreemd te laten voelen door wat we zagen, en ik vond dat daarvan aardige pogingen te zien waren.
We hadden om half zes afgesproken met schoondochter Elise en kleinzoon Floris, die toevalligerwijze ook in deze stad zijn. Via een paar heel drukke straten in Chinatown kwamen we in een paar heel drukke straten van Little Italy. We wilden buiten eten maar na het drankje vond Elise het te winderig buiten, daarna vond ik onze tafel binnen te tochtig. Onze derde tafel stond veilig tegen een binnenmuur en vandaar hebben we onze pasta's gegeten. Behalve Floris, die draadjesvlees van de Chef koos. Relazen werden uitgewisseld: er was door iedereen veel gezien en beleefd. - Met veel nieuws in het hoofd gingen daarna de jongeren naar hun naburige hotel en wij hadden een makkelijk ritje met de metro naar ons Bryant park.
Wim
n.b. van Els: het bijzondere van die trompettist was dat hij af en toe op twee trompetten tegelijk speelde en wel tweestemmig! foto's volgen nog.....
We liepen verder naar het New Museum aan de Bowery. Het museum voor moderne kunst van New York. Als ik al iets zou kunnen vertellen over de inhoud van dit museum, ik kan dat hier zeker niet. Een belangrijk doel van de kunstenaars was om de bezoekers zich vervreemd te laten voelen door wat we zagen, en ik vond dat daarvan aardige pogingen te zien waren.
We hadden om half zes afgesproken met schoondochter Elise en kleinzoon Floris, die toevalligerwijze ook in deze stad zijn. Via een paar heel drukke straten in Chinatown kwamen we in een paar heel drukke straten van Little Italy. We wilden buiten eten maar na het drankje vond Elise het te winderig buiten, daarna vond ik onze tafel binnen te tochtig. Onze derde tafel stond veilig tegen een binnenmuur en vandaar hebben we onze pasta's gegeten. Behalve Floris, die draadjesvlees van de Chef koos. Relazen werden uitgewisseld: er was door iedereen veel gezien en beleefd. - Met veel nieuws in het hoofd gingen daarna de jongeren naar hun naburige hotel en wij hadden een makkelijk ritje met de metro naar ons Bryant park.
Wim
n.b. van Els: het bijzondere van die trompettist was dat hij af en toe op twee trompetten tegelijk speelde en wel tweestemmig! foto's volgen nog.....
Ziet er erg leuk uit. Wij vonden het pad op/over de High Line ook geweldig. Wij deden het in februari 2 jaar geleden dus de plaatjes van jullie zijn veel groener. En ook veel drukker dan toen wij er waren! Geniet, en we zijn benieuwd naar de vervolgverhalen. Groeten uit een regenachtig Bergen met rond de 10 graden. We waren op bezoek bij vrienden die de houtkachel maar aan hadden gedaan zodat we binnen tenminste zomerse temperaturen hadden :-).
ReplyDelete