De praktijk van een vakantieweek

Nemen we een volgende keer weer een New York Pass? Voor ons die de highlights als het Empire State Building, de Top of the Rocks, sightseeing bus tours en dat soort musts al gezien of gedaan hebben is het financieel zakelijk gezien niet meer zo aantrekkelijk als voor 'beginners'. Voor onze 7day pass betaalden we 240 dollar (de persoon) en voor dat geld kun je ook zonder die pass naar de door ons geambieerde objecten en happenings. ik heb geen zin om het precies uit te rekenen. En zoals Els schreef is er geen garantie dat je de rij kunt skippen of jumpen!

De wandelingen waarin we meeliepen waren informatief en adequaat, maar er is ook vrij veel overbodigs en blabla-igs bij. Welke beroemdheid woonde waar is (voor mij) interessant bij Hemingway of Edgar Allen Poe, niet bij lady Gaga of voor ons geheel onbekende persoonlijkheden. De Brooklyn Gospel wandeling plus dienst waren bijzonder vooral door onze twee gidsen waarvan de vrouw steengoed was door wat ze zei en hoe ze dat onbekommerd voor ons op straat met haar stem adstrueerde. Instructief, to the point, meeslepend, en betrokken bij wat ze zei en zong.
   We bezochten minder musea dan we van plan waren (= dan ik van plan was). Het warme weer, de vele andere nog onbekende zaken en de beperkte tijd waren de oorzaak. (heel misschien ook een groeiend besef dat je niet alles kunt zien en beleven wat je zou willen, onze toegenomen wijsheid dus.) (👓 )

Het was een plezierig en instructief verblijf in een ongelofelijk dure suite ( betaalbaar door onze travel agent) bij het leukste park van de stad, Bryant Park.

Op het allerlaatst, in een wachtkamer op het station in Arnhem, werd ik, na 22 uur wakker te zijn geweest, slordig in het omgaan met mijn bagage. Ik liet er mijn zijtas achter, met daarin de passen, de Ipad, de camera. Na de ontdekking, halverwege Velp, uitgestapt (Els reisde verder) en rechtsomkeert gemaakt. In Arnhem, te zien vanaf mijn aankomstperron lag daar nog mijn tas. Naar even later bleek met inhoud.
Wim

donderdag 28, laatste (halve) dag...

We staan vroeg op, en ontbijten dus ook vrij vroeg; behoorlijk rustig in de ontbijtzaal.

Dan pakken we de koffers. Omdat we de kamer mogen houden tot half twee, hoeven we niet in "winteruitrusting" ons laatste tochtje te doen: het is nog bloedheet, zij het heiig, bewolkt. Drukkend. 

Onze bestemming is de Ganzevoortstraat waar het nieuwe Whitneymuseum staat. Aan de voet van dat museum begint ook de Highline, en door deze twee nieuwe dingen heeft die wijk, het oude meatpackersdistrict, denk ik een enorme boost gekregen.

 de Highline begint hier, naast het museum

Het museum is een heel groot , bijzonder en ook gek gebouw (Renzo Piano). Het is pas geopend, en zeer in trek. Dat blijkt als we dichterbij komen. Een rij van aanzienlijke lengte, Maar geen bezwaar voor ons, New Yorkpas-holders: althans, dat denken we, als we met een zekere pas tot vooraan de rij lopen, pas in de hand. Nee, die vlieger gaat niet op: achteraan aansluiten, bij het gewone volk. Wim protesteert nog, maar vergeefs natuurlijk, en we voegen ons. Na 25 minuten ongeveer mogen we binnen, wat nog meevalt. De eerste keer dat de pas niet werkt zoals beloofd. Eén van de grote voordelen van die pas is dat je nooit in de rij hoeft te staan ( tenzij, zoals gisteren in een rij van pasholders). 

We begonnen bovenaan, en daalden geleidelijk af; ik bleef veel buiten, op alle verdiepingen zijn buitenterrassen en trappen om buiten naar boven en naar beneden te gaan. prachtige uitzichten, hoewel het dus heiig was; de spire van het nieuwe WTC gebouw verdwijnt zelfs in de mist.

Over de inhoud van het museum kan ik dan ook geen oordeel vellen; ik heb er erg weinig van gezien eigenlijk: er was zo veel! Maar Wim maakte een aantal foto's ,waarvan hier een selectie

        

 Man Ray, La fortune, 1939

  

 Mark Rothko, Four Darks in Red, 1958

 (ik vind dit een erg leuke foto..daar kan je een leuk verhaal bij verzinnen)

 We begonnen bovenaan, en daar kon je ook naar buiten, prachtig uitzicht, onder meer op de Highline. die zich als een groene slang door de wijk kronkelt. Heel leuk.

 gezicht op Highline

Om 12 uur treffen we elkaar weer en lopen (= sjokken) terug naar de metro. Er is daar ook een 

overdekte markt (zoiets als de Markthal in Rotterdam), en buiten is een Griekse markt aan de gang, voornamelijk voedsel en drinken.

Onderweg moet er nog even iets gegeten worden. Wim krijgt tot zijn schrik bij de quiche een enorme berg sla, die dus meteen op mijn bord wordt gedeponeerd..

Terug in het hotel gaan de zware schoenen aan en worden de koffers definitief gepakt. En dan gaan we op weg naar de metro op de 8e Avenue.

 wim daalt af naar de ondergrondse met z'n koffer

 Metro en later airtrain brengen ons naar JFK , we checken in , en dan kan het wachten beginnen. De procedure is wel iets eenvoudiger geworden, de schoenen hoeven niet meer uit, de laptops en ipads mogen in de tassen blijven, maar de hele inhoud van de zakken moet in een bakje gekieperd, en daarbij blijkt Wim vergeten te zijn om het zakmes in de koffer te doen. Dag zakmes...

De vlucht is vlot, en we hebben extra beenruimte. Ik nam de gelegenheid te baat om nog een keer la famille Bélier te zien, en een aflevering van de Gooise vrouwen, voor de eerste keer, en absoluut ook meteen de laatste..

We landen om half zeven en wachten in de hal tot half 9 en zoeken dan de KLMbus op , die er al staat. In deze hele bus zijn wij de enige twee passagiers. Dit is een experiment, maar ik kan me niet voorstellen dat deze service lang blijft bestaan.

En zo is deze reis naar New York ook weer voorbij. Nog even de jetlag verwerken, en dat was dan weer dat.

ELS

Woensdag 27 mei

Dit wordt een kort verslag. Het vrijwel voltooide blog voor vandaag is verdwenen doordat ik de batterij niet tijdig heb bijgeladen.

(nota bene ! ! - Het verdwenen bijna voltooide blog blijkt ergens verborgen aanwezig geweest te zijn en is -ongeweten en onbedoeld- hier mede gepubliceerd. Ik ga er nu niet meer aan prutsen en laat het zo; het is dus niet gecorrigeerd. W)

We zijn over de Hudson om de zuidpunt van Manhattan heengevaren. De voltooide toren van het World Trade Center lokte voortdurend tot fotograferen uit, als was het niet helemaal helder.

 

Vandaag wilden we varen. De boot zou vertrekken van pier 78 aan de 38ste straat, maar omdat die straat na de 11de Avenue niet verder gaat (het Jevits Center is er doorheen (overheen)!gebouwd en je moet om te komen op de plek waar vroeger de 38ste straat en de12de Ave elkaar kruisten, via de 35ste straat om dat bovenmaatse gebouw heen lopen). De boot was weg ( we hadden ook nog geprobeerd door het gebouw heen te lopen, maar goederen en functionarissen verhinderden dat), en we voeren nu om 11 uur de Hudson af. Het was niet helemaal helder (wel weer erg warm, tegen de 30 graden), maar ik kon het niet laten om de nieuwe wolkenkrabber van het World Trade Center te fotograferen. Ik geloof dat de commentaarstem zei dat het de hoogste wolkenkrabber van het Noordelijk halfrond is. Nou ja, verder lekker gedobberd en rondgekeken en onder de Brooklyn Bridge doorgevaren. Bij pier 11 aan land gegaan, en besloten om het Memorial Museum te bezoeken.

    Een soort broodje gegeten 

en in de oorverdovende hitte naar het Memorial gesjokt. We waren er twee jaar geleden ook, we vonder het toen indrukwekkend en origineel met de naar de binnenkant van twee diepe vierkante vijvers neervallende waterstromenen. We vonden dat nog/weer zo.

 - Voor je in het museum kon moest er gecued, in de brandende zon. We hadden een ticket dat ons om twee uur toegang wou geven, maar twintig minuten daarvoor werden we al binnengelaten, ik denk op humanitaire gronden

 Het was vandaag (te) warm en de zon was er niet aldoor. Onder de Brooklynbridge door en daarna gekeerd en bij pier elf van boord gegaan.

Langs Wall street naar het Memorial en het Memorial Museum. Twee jaar geleden bezochten we het Memorial, dat ik toen indrukwekkend en origineel vond met de naar het midden van de twee diepe vijvers langs de wanden vallende waterstromen, met op de randen alle namen van de omgekomenen. Ik vond het nog/weer indrukwekkend en origineel.

Het museum was toen nog in oprichting. Nu is het een goed ingericht en veel biedend museum. 

resterende muur

Zowel stoffelijke overblijfselen zoals een verbogen brandweerwagen,

 als ook veel documenten en geluidsfragmemten gaven een goed beeld, en duidelijke achtergronden. Ik kon me moeilijk losrukken uit de fascinerende details. Schokkend vond ik de hier ruiterlijk toegegeven non-communicatie tussen inlichtingendiensten, waardoor de gegevens die er waren niet gekoppeld konden worden. Er bestonden zelfs verbodsbepalingen om een andere dienst in te lichten. - De jarenlange voorbereiding door Al Quaida wordt in detail uit de doeken gedaan.

Het was daarna al vier uur en het Whitneymuseum voor Amerikaanse kunst moet morgen aan de beurt komen. We vliegen pas om vijf voor zes 's middags. We waren nu door de warmte erg ont-kwikt en verlangden naar een pilsje.

(even tussendoor van Els... we gingen maar weer naar Barilla, onze stamkroeg en -eetplaats, waar ze ons kennen en een paar dagen eerder dus een biertje in een koffiebeker mee hadden gekregen om in het park op te drinken, helemaal buiten de wet. Dat lukte ons vandaag niet: het moest echt wel aan de baas gevraagd worden en die kwam ons uitleggen dat hij dat echt niet mocht doen...Dus dronken we daar een pilsje binnen, gingen daarna in het park zitten met een boekje maar eigenlijk meer kijkend en luisterend naar een Braziliaanse band, die twee dansers bij zich hadden die dansles gingen geven aan wie maar wou, zodat het één grote swingende massa werd....later gingen we weer naar Barilla, waar Wim ook z'n vest had laten liggen, maar ze hadden meteen geweten van wie dat was en kwamen er meteen mee aan. We aten en toen we weggingen kwan een jongen Wim z'n boekje even nadragen....ze kennen hun pappenheimers.... Wim maakte ook meteen een foto van de enorme foto die daar aan de muur is aangebracht van begin 20e eeuw, toen de familie net naar Amerika was geemigreerd en hier een groot bakkersbedrijf hadden gesticht)

 di che pasta sei fatto

Gisteravond kon ik, toen ook erg dorstig van de warmte, in het theater een groot glas pils mee naar mijn plaats nemen. Weliswaar voor dertien dollar, maar we zijn met vakantie.

Een beetje treurig over mijn verloren verslag, maar tevreden over de dag van vandaag. Els slaapt, maar zal morgen wat foto's aan deze tekst toevoegen. Wim

Dinsdag ... van alles wat

Uu

Vandaag hoort alles weer normaal te zijn in NY, dus gewoon druk en niet overdruk. Bij het ontbijt was dat nog bepaald niet te merken, en vooral bij de liften ontstond opstopping (er werkte er ook eentje niet, en dat maakt veel uit). En dan zie je ook het nadeel van op de 31e verdieping wonen, want je denkt niet even: ik neem de trap wel.....
Ik had echt vanochtend vrijaf voor de boodschappen die ik hier wou doen, met name natuurlijk de Cityquilter in de 25e straat,waar ik uitgebreid wou snuffelen, en ik wilde ook "even" naar Macy. Ik doe altijd of ik winkelen niet leuk vind, maar af en toe vind ik het juist wel leuk, en aangezien ik een man heb die daar niets voor voelt, heb ik de gewoonte alleen te gaan.
Beide missies zijn volbracht. In de quiltshop heb ik nog wat zwart/wit/grijze lapjes gescoord voor de quilt die ik voor Guillaume aan het maken ben.Misschien maak ik nog wel een foto. Eentje is er van skeletten op velocipèdes..."spooky" zei de dame aan de kassa.

Bij Macy verdwaal je tussen de rekken met kleren, en ik ben daar heel goed in (in het verdwalen dan....ik zou daar sterke staaltjes over kunnen vertellen.....) Ik doolde wat rond en stuitte ineens op een rek met het soort broeken dat me heerlijk lijkt in de zomer. Dus ging ik een paskamer binnen; nou nou wat een zaal zeg, met een set spiegels aan de wand die je zo kunt draaien en wenden dat je jezelf van binnen en van buiten kunt bekijken! Broek gekocht...bleek de helft goedkoper dan ik dacht: haha, meestal is het andersom.

Tevreden ging ik naar een Starbucks en at een pompoenslice en nam een coffee latte. Sms-te met Wim, die op dat moment ook bij een Starbucks bleek te zitten, maar dan een eind zuidelijker. Ook hij was met zichzelf op stap geweest, o.m. gekeken bij B&H, een enorme fotografie-zaak, zoals je ze bij ons niet hebt.

Om half twee begon onze wandeltour in Greenwich Village. Ik ging nog even naar het hotel terug om m'n spullen weg te brengen.. het is erg heet, en ik raakte flink bezweet. En toen dus op weg naar W 4 str hoek 6e Avenue. Als altijd toch weer moeite te weten welke kant op. Dat blijft een probleem en dat zal ook zeker niet beter worden. Maar goed, ik was mooi op tijd. We gingen met een stuk of zestien mensen op stap, olv van ene Allie, een werkloze actrice.

 Ze vertelde wat over het Greenwich Village, hoe die wijk veranderd was sinds haar grootmoeder hier woonde, en van arme wijk geworden was tot de top- wijk die het nu is. Haar oma betaalde voor een appartement in Morton Street in de vijtiger jaren 88 $ per maand en dat zelfde huis was twee jaar geleden verkocht voor twee miljoen dollar. Onwaarschijnlijke prijzen. Maar dan ook onwaarschijnlijk mooie huizen in een rustige buurt. In Manhattan kunnen niet veel mensen zeggen dat ze in een huis wonen, want men woont meestal in een appartement.

We liepen door Washington Square Park, waar druk geschaakt wordt.

wat ze ook vertelde en wat ik helemaal niet wist, is dat die parken zoals Bryant en ook Wasghington, zijn aangelegd op oude potter's fields, plekken waar de armen werden begraven, soms, na een epidemie b.v. in heel grote hoeveelheden. " So", zei ze ," in actual fact we are now walking on an enormous amount of dead bodies! There you are!"

En ze vertelde over New York University, die daar omheen is gevestigd (heeft dus geen campus) Erg duur, die Amerikaanse Universiteiten, en NYU is wel  de duurste , 47.000 $ per jaar, en daar komt dan nog je kamer bij en zo. 

En ze wees ons een smeedijzeren hek aan, waarachter waarachtig een soort hofje met onwaarschijnlijk mooie huizen..je begrijpt niet dat zoiets bestaat in zo'n stad, en daar moet je ook echt op gewezen worden;(foto)

Vervolgens wees ze ons op een soort eerbetoon aan bekende schrijvers, die allen een ster op straat hadden gekregen, zoiets als de walk of fame in L.A.

Ze verelde ook veel over cafés b.v. waar bekende lieden hebben opgetreden..ik heb alleen Bob Dylan en Barbara Streisand onthouden.  En ze wees de huizen en hotels aan waar die en die celebreties hadden geslapen, en de cafés die een rol hadden gespeeld bij de liberation of the gays. ook waar je de beste pizza van NY kan eten, en waar je het lekkerste ijs kunt kopen.  Heel divers dus, en aardig gebracht. Toch had ik na de eerste helft bijna gedacht dat ik er mee wou stoppen, door de verschrikkelijke hitte. Lopen, staan, soms in de zon, soms konden we in de schaduw. Wel erg vermoeiend. Na afloop gauw (wat is gauw) naar huis, waar we een douche namen. 

Eten bij Barillo (die gisteren ineens om 8 uur dicht bleek te gaan) en daarna gelopen naar het   in de 44 e straat. Matilda; we kenden het verhaal van Roald Dahl, en de film, en dit was natuurlijk heel anders, maar werd bijzonder goed gespeeld, gezongen. Jonge kinderen, met zoveel zang, -, dans en spelcapaciteit!aciteit, - 

ik ben nu enigszins gevloerd. Pilsje mee naar boven genomen en het blog vordert gestaag..els

p.s. Later toegevoegd: een foto die gids Allie van onze groep maakte in het Washington Park. We kregen hem per e-mail van haar;

Memorial Day

Omdat het vandaag Memorial Day is, een nationale feestdag, zondagsdienst voor vervoers- en andere bedrijven, hebben we ons voor vandaag geplande bezoek aan het Memorial Museum uitgesteld.

We zijn naar de botanische tuinen van New York gegaan. Die zijn uitgestrekt en liggen in de Bronx, waar ik nog niet eerder ben geweest. Omdat ik over tuinen, gewone en botanische weinig te zeggen weet moet Els dat maar doen als ze weer aan de beurt is.

In de rondrijtram... Bij de uitleg zeiden ze steeds; look A of look B..hoe eenvoudig kunnen de dinger soms zijn....

Het was een warme dag, ruim boven de 25 graden en de tuin(en) lag(en) er mooi bij. Bijzondere en gewone planten gezien, Els weet welke. De halfuursrit in een elektrische auto met aanhanger waarin voor een man of twintig zitbanken gemonteerd waren was horticultureel spectaculair. Langs gebieden met bijzondere planten, of bijzondere bomen, in een oudeliedengangetje met een verkoelend windje door een wisselend landschap. De rivier de Bronx staken we een paar keer over, er waren geen steile hellingen, en om de rotspartien werden we heen geleid.

De dag was ontspannen, bevredigend, maar eigenlijk te warm: in de zon was niet te zitten.

Het was lastig om er te komen: de tuin ligt niet aan een van de stadsmetrolijnen, je moet met 'metro north', die je van Grand Central erheen brengt. Wij dachten eerst dat we er met de gewone metro ook wel konden komen, maar die blijft in de Bronx op grote afstand van de botanische tuinen.

Terug in de stad liepen we naar theater Shubert in de 44ste straat en kochten daar twee kaartjes voor de musical Mathilda morgenavond, naar het verhaal van Roald Dahl.

Opgefrist, gedoucht, om zes uur met elk een biertje naar de makkelijke stoelen in ons park, waar een jazzband de feestelijkheid onderstreepte. Helaas bleek ons doelrestaurant om acht uur vanwege de feestdag gesloten.

*******************

Over Els haar blog van gisteren: mij stoorde weer het gebruik van het woord negerinnen. Ik weet zeker dat ze dat woord zonder bijgedachten gebruikt, maar het is toch beladen. Verder realiseerde ik me onder het (staande) zingen van het eerste halve uur hoe functioneel het laten meedoen van je lichaam is. Hoeveel directer de zanger (zinger) betrokken is bij wat hij zingt.

(Wim)

Wim vergat nog even te vertellen ( maar het is absoluut onbelangrijk) dat we teruglopend van het kaartjes kopen over Timessquare heen moesten. Daar was het zo druk als we het nog nooit gezien hadden...ik nam even een foto voor de indruk en ook eentje van de muur waarop ze een film projekteren van het plein en waar iedereen zich voor staat te verdringen om zichzelf te zien.... die bejaarden onderaan, met rood overhemmetje en donkerrood blousje, dat zijn wij...

Els

zondag 1e Pinksterdag 24 mei

We staan vroeg op, omdat we om half tien hoek Broadway/ Wallstreet moeten zijn i.v.m. de NYC Walking Gospeltour. Die start vóór Trinitychurch.
Als je dan denkt dat het bij het ontbijt wel rustig zal zijn, kom je bedrogen uit, want het was al oerdruk. Ook heel veel kinderen, in alle soorten en maten. Maar in Amerika is het dan ook een vrij weekend omdat het morgen Memorial Day is en dat is een heel belangrijke feestdag hier.

Met wat strubbelingen ( bv dat de lift bij het naar beneden gaan bij iedere verdieping stopt...en we zitten op 31....ik bedoel maar) ratelden we toch nog vlotjes onder Manhattan door en kwamen nét op tijd om met de tour mee te gaan. We gingen onder leiding van een vrouw en een jongen, die om beurten hun verhaal deden. Vrij veel mensen, misschien wel 80.

Na een inleiding van de jongen, gingen we op stap naar de metro . Meteen bleek dat er een alarm was (brand in een station), dus weer naar boven. Gelopen naar ander station, en vandaar naar Brooklyn.

daar wandelden we zo'n twee uur, in een niet zo'n comfortabel tempo, wat zeggen wil; aan de langzame kant, wat erg moe maakt...

Heel deskundig en ook leuk en boeiend, werden ons de principes van Gospel verteld. De 6 principes zijn: herhaling, vraag en antwoord, improvisatie, intonatie, ritme en beweging. De oorsprong ligt bij de slavernij.

We liepen een heel eind door Brooklyn, kwamen nog bij de Columbuspier ( geloof ik dat ie heet), een mooi uitzichtspunt over de Zuidelijke rand van Manhattan, met de Brooklynbridge rechts en het Vrijheidsbeeld links, een geliefd punt om foto's te maken. We waren er al eens eerder geweest, ook een keer met zo' n tour, maar ook wel eens alleen. Er is vlak vóór de brug, een monsterlijke grote oarkeergarage in aanbouw. Ik kan me niet voorstellen dat dat dan maar zo' n gewoon ding zal worden. Het lijkt me waarschijnlijker dat daar een soort archtectonisch hoogstandje verrijst.

 uitzicht over de parkeergarage heen

Zo' twee uur duurde de wandeling. Ze vertelden over de priester Beacher, dienzo'n belangrijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de Gospel. Uiteindelijk is er het Tabernakelkoor opgericht

En toen begon de dienst, die zo'n twee uur duurde. Je kon ook in de kapel gaan zitten en de dienst op een scherm volgen. Je kan dan ook weggaan als je wilt. Als je eenmaal in de kerk gaat zitten, word je wel verondersteld te blijven. Dat deden we dus.

Er was nog even een grappig misverstand bij mij. We moesten op het balkon plaatsnemen, maar.  toen we de trap op waren, werden de mannen naar rechts en de vrouwen naar links gedirigeerd. De intelligente lezer zal begrijpen dat dat scheiden was ten behoeve van toiletbezoek, maar ik had dat niet door en dacht dat er wellicht een mannen- en een vrouwenhelft zou zijn. Beetje raar , dat wel,  temeer daar ik toen ik een plaatsje had gevonden, ik naast een man bleek te zitten! Ik vroeg dus aan mijn buurman of hij wist waarom dat was, maar hij reageerde heel verbaasd, en zei dat hij mijn husband wel zou roepen. En toen ik Wim in de verte had gespot, stond buurman kordaat op en ging Wim halen.

De dienst begon al snel. Veel zingen , met veel herhalingen, en veel spontaan geklap. Op grote schermen kwam de tekst van het lied te staan. Veel liederen met voor- en nazang. En alles heel erg hard, keihard. Na een uurtje ongeveer kwam de voorganger ( priester? nee, wel preacher), een wat oudere man al, die begon met het projekteren van een foto van een netgeboren babietje, zijn kleindochtertje kennelijk, wier geboorte hij kennelijk even aan de goegemeente wou meedelen. Een goegemeente van ongeveer duizend mensen, want zo groot was die tabernakelkerk wel en hij zat barstens vol.

Toen volgde de communie. Er werden schalen met minime stukjes brood doorgegeven, en miniskule plastic bekertjes met wijn, die met veel ceremonieel en allemaal tegelijk werden genuttigd. En alles blijmoedig met veel handgeklap en hallelujah.

De preek die volgde kwam uit het Mattheusevangelie en ging over de eerste zin van de Bergrede. Het was zo'n goed en geestig verhaal dat ik echt zat te smullen. En toen was het ineens klaar. Je moest nog even ik geloof 20 mensen knuffelen en dat kon je naar huis. Dus wij werden omhelsd door onze buren en achterburen...Wim zei later dat er  nog nooit eerder negerinnen om zijn nek hadden gehangen...Trouwens, er waren wel veel kleurlingen, maar lang niet allemaal. De priester ook niet en de dirigente van het koor was ook een hoogstblonde blanke dame .

Na dit avontuur zochten we een lunchplek op en daar hadden we enorm geluk mee. Een heel gezellige tent waar je je bestelling in een papier mee kreeg, en aan je tafeltje van het papier af at. Wij hadden een boterham met een paar plakken kalkoenborst. Boven was een erg leuk bandje aan het spelen, zeer aangenaam.

Daarna gingen we snel naar het hotel, waar we wat lazen en theedronken. Aan het eind van de middag gingen we met boek naar Bryant Park en nestelden ons in de goede stoelen. Wim had het illustere idee om een glaasje wijn voor ons te gaan halen bij Barillo, die aardige zaak aan de overkant. Hij kwam terug met wijn in een plastic bekertje, met deksel! Wel zo handig als je een drukke  6e Avenue moet oversteken...

Om een uur of 8 aten we bij Barillo, ik een salade, en Wim bezweek toch weer voor een pizza.

En nu slaapt Wim al, en zit ik nog te hannesen om alles op te schrijven....Morgen is hij weer aan de beurt.

En foto's doe ik morgenochtend wel weer; ik denk dat als ik het nu nog zou doen, er van alles zou misgaan.....

Els

En Elise en Floris zittenin de plane terug.(hopen we)

Actieve dag

Na het ontbijt naar de receptie om van de geboekte vijf nachten zeven te maken omdat we het bij nader inzien toch niet praktisch vonden om de laatste twee nachten naar Washington te gaan.
Dat had ik gister al proberen te regelen, maar toen zei de receptionist dat de prijs voor die twee extra nachten 150 dollar per nacht hoger was. Nu had ik de manager(es) zelf en die bleek gevoelig voor mijn contra-argumenten. Dus niks 300 dollar extra.
Tevreden begonnen we aan onze wandeling over de High Line, een tot natuurpad omgetoverde oude spoorlijn. Twee jaar geleden was hij nog niet af, nu was het pad anderhalf keer zo lang, even leuk om over te lopen en driemaal zo druk: verbazend veel wandelaars. 

De groene baan door een oninteressant, arm, lelijk stadsteel maakt van dit stuk tussen de 14de en 34ste straat een andere buurt. De viaducten over de bestaande straten zijn er nog steeds, maar die bestaande straten profiteren mee van de populariteit en het aanzien van de Highline: ook daar wordt hier en daar vergroend, men plaatst struiken op daken en balkons, er worden gevels opgeknapt en muurschilderingen aangebracht. 

Op een afstandje zie je de Hudson en op eenzelfde soort afstandjes wordt er grootschalig nieuwe experimenteel ogende hoogbouw geproduceerd. - Het groen van planten en struiken vormt de kern van het pad, en Els kan het dan niet nalaten om voor mij oncontroleerbare opmerkingen te maken over wat er bij ook bij ons in de tuin staat, en met trots of afgunst te vermelden dat een bloem of plant het bij ons beter of slechter doet. Vermeldenswaard is dat de Nederlander Piet Oudolf indertijd te opdracht kreeg om het groen te kiezen en de aanleg ervan te organiseren.

Het pad eindigt op de 34ste straat en we liepen daarna die straat af, recht naar het Empire State Building dat aan die straat gebouwd is en er heel anders uitzag dan de vorige avond vanuit Bryant Park: nu zonder kleurtjes en lichteffecten.
Na de lunch met de subway naar Washington Square. Zaterdagmidag, mooi zonnig weer en een park vol buurtbewoners, dagjesmensen, toeristen en vol muziek. Een adembenemende jazzgroep met een fascinerende trompettist en een meeslepende saxofonist, waar we ons bijna niet konden losmaken,

 een strijkje, en solisten met als bijzondere vertegenwoordiger een pianist die op een voor dit doel meegenomen vleugel speelde.

Ook hij geen beginner! Washington Square is  meer een park dan een square en ligt tussen gebouwen van een van de universiteiten van New York. Een hartverwarmend park op een uitgelezen mooie dag.

Els haar veters zouden zo vreesde zij het spoedig begeven. De eerstvolgende schoenenwinkel bleek geen veters te voeren, maar verwees ons door naar een ander en die ander had niet alleen veters maar ook een buurman die Swatch horloges verkocht en het lege batterijtje uit Els haar Swatch horloge gratis verving. Die laatste nuttige activiteiten vonden plaats tussen Broadway 650 en700.
We liepen verder naar het New Museum aan de Bowery. Het museum voor moderne kunst van New York. Als ik al iets zou kunnen vertellen over de inhoud van dit museum, ik kan dat hier zeker niet. Een belangrijk doel van de kunstenaars was om de bezoekers zich vervreemd te laten voelen door wat we zagen, en ik vond dat daarvan aardige pogingen te zien waren.

We hadden om half zes afgesproken met schoondochter Elise en kleinzoon Floris, die toevalligerwijze ook in deze stad zijn. Via een paar heel drukke straten in Chinatown kwamen we in een paar heel drukke straten van Little Italy. We wilden buiten eten maar na het drankje vond Elise het te winderig buiten, daarna vond ik onze tafel binnen te tochtig. Onze derde tafel stond veilig tegen een binnenmuur en vandaar hebben we onze pasta's gegeten. Behalve Floris, die draadjesvlees van de Chef koos. Relazen werden uitgewisseld: er was door iedereen veel gezien en beleefd. - Met veel nieuws in het hoofd gingen daarna de jongeren naar hun naburige hotel en wij hadden een makkelijk ritje met de metro naar ons Bryant park.
Wim

n.b. van Els: het bijzondere van die trompettist was dat hij af en toe op twee trompetten tegelijk speelde en wel tweestemmig!  foto's volgen nog.....

vrijdag 22 mei

Als je zo hoog je kamer hebt, krijg je weinig of niks mee van het verkeer daar beneden, dat natuurlijk aanzienlijk is. Het is, met andere woorden, heerlijk stil hierboven. In zo'n skyscraperstad heb je trouwens, behalve een leven op grondniveau en het zeer levendige ondergrondse bestaan van de reizende en/of shoppende mens ook nog een derde niveau: eentje van het leven dat zich afspeelt op de dakterrassen en daken. Daar krijg je iets van mee als je op een hoog gebouw gaat staan, maar dus ook als je, vanuit het raam, een uitzicht hebt op een aantal terrassen, al of niet compleet met boompjes en bloembakken. ik herinner me een film waar zo'n terras ook een rol speelt, maar weet geen détails meer. 

We hadden net op tijd ontdekt dat bij het logeren in dit hotel ook ontbijt inbegrepen is; aan de ene kant wel jammer, omdat het wel iets leuks heeft ' s morgens even ergens te gaan ontbijten, ,maar aan de andere kant wel handig. Dat dit dan ook nog een superontbijt is, is mooi meegenomen. Wim geniet echt enorm van zo ' n ontbijt, en ik doe gewoon m'n best niet te veel te nemen en dan vooral van het gezondere.

Oervroeg ontbeten. Na zo 'n vlucht is je systeem totaal ontwricht en we waren allebei al uren zover dat we wel op wilden staan, dus zaten we om 8 uur al aan het ontbijt. Een on- Amerikaans goed ontbijt....

We hadden eigenlijk weinig plannen voor vandaag, want we hebben totaal niet het gevoel dat we alles willen zien en doen, maar er is alleen op vrijdag een rondwandeling in de Bronx, die Renaissance-walk heet en die je voert langs belangwekkende huizen in de Bronx. De Bronx is een wijk waar we zelfs nog nooit geweest zijn....  en waar we ook zeker nog heen willen vanwege de botanische tuin en de dierentuin. Maar die walk leek ons ook wel. Het probleem was dat je je voor zo' n rondwandeling van te voren moet opgeven en dat hadden we niet gedaan. We besloten om toch maar even naar het beginpunt te gaan om te kijken of we toch meekonden. Verzamelen bij Grand Central ...om een lang verhaal kort te maken  : we konden niet meer mee. Goed. Dan maar met de metro naar het Lincolncenter, dat was plannetje B. De Applestore aan de Columbus avenue. En daar kocht ik een minipad . Of moet ik zeggen : kreeg ik van Wim een minipad? De keus was gauw gemaakt, want je hebt maar drie mogelijkheden ... ik vind die winkel een soort apart. Eigenlijk heel leeg, en licht, en overzichtelijk. Je hebt gewoon een aantal grote tafels met per tafel gerangschikt de beschikbare apple - dingen. Bij de ingang al iemand die je opvangt en je toewijst aan de juiste persoon. Als je je keus hebt gemaakt kun je bij hem betalen ook, aan diezelfde tafel, want iedere tafel blijkt dan ineens ook als kassa te kunnen fungeren. Even een handje onder de rand en een pinapparaat komt te voorschijn, een ander knopje en er wordt een geldlade getoverd, weer een andere greep haalt een plastic tasje naar boven, en tot slot komt er ook nog een kassabon uit. Verbazingwekkend.

Voor de accessoires moesten we naar beneden ( want je moet wel een beschermhoes hebben natuurlijk), maar, zo vezekerde de aardige jongeman ons, je kunt een beschermhoesje beter buiten aan de straatkraam kopen hier voor de deur: die zijn steviger en veel goedkoper, met meer keus in dessins. En dat deden we dus..

Toen werd het wel tijd voor koffie en eigenlijk ook lunch, en die gebruikten we in het café van de Juilliard school of music, vlak achter het Lincolncentre. Daar waren we ooit al eens  geweest. Er was net een graduation afgelopen want ineens gingen er deuren open en stroomden er studenten met van die mantels en baretten naar buiten met hun bul, begeleid door trotse ouders en vrienden. Grappig : wij kennen dat helemaal niet, die verkleedpartijen, maar in Engeland hebben we het vaak gezien, en toen Chloë vorig jaar afstudeerde in Melbourne, bleek dat daar ook gebruik. Ziet er in ieder geval fraai uit.

de Juilliard School levert van de beste musici ter wereld , en dat dat er veel zijn, kon je zien, en dat er veel Aziatische types bij zijn, kon je ook zien.

We vonden het daarna  wel tijd voor even naar het hotel, vrnl om de boodschappen weg te brengen, maar toen we er eenmaal waren, was het wel lekker om onze lijven wat rust te geven. Thee gemaakt , en ik heb zelfs even gemaft ( want als je dat s nachts niet doet, komt er een moment dat het echt moet) Eigenlijk heel mooi dat we op die manier kunnen genieten van onze zithoek en de kitchenette.

Tegen half 7 gingen we weer richting Bryant park en aten en dronken bij italiaan Barito, en gingen daarna nog een tijd in het park zitten met een kop koffie. Het grote grasveld in het midden mocht niet gebruikt worden omdat het moest herstellen van een big event. En dat ze daar streng op zijn, bleek, toen een agent ergens een kind ontwaarde dat een beetje kopje duikelde aan de rand. Oom agent greep mteen in en wees de ouders op het bordje.... Overdreven misschien, maar daardoor voorkom je natuurlijk wel dat zo'n park een chaos wordt. Uiteindelijk is er ook een "reading room" waar je kunt beschikken over boeken en kranten, en waar ook absoluut de hand wordt gehouden aan de regel dat je er niet mag eten en drinken, en een gedeelte met tafels met en schaak - damborden en een aantal pinpongtafels.

We liepen naar huis. Ik aan het blog en Wim aan het lezen, dat al gauw uitmondde in een diepe slaap. En zoals altijd werd dat door hem "diep nadenken" genoemd. Na tweemaal ontkenning is hij nu toch maar naar bed gegaanen ligt nu op het bekende ene oor...Ik volg nu snel...en laat het foto"s opladen tot morgen.

Els

Zon op de wolkenkrabbers gezien vanuit donker park

Koffie halen.  

En Empire Statebuilding in avondstand

(Overslaan)

Het is zes uur 's ochtends, voor onze lichamen twaalf uur, begin van de middag en die lichamen zijn klaarwakker. Tijd om een paar 'technische' dingen op te schrijven, met name voor de eigen herinnering en minder interessant voor lezers. Vandaar de titel van deze 'post'.
Toen we vanuit het vliegtuig naar de douane gingen konden we, zoals gewoonlijk twee 'lanen' kiezen; de linkse voor terugkerende ingezetenen, diplomaten en vliegtuigpersoneel, de andere voor 'visitors'. Er stond bij die tweede lijn ook nog iets over visa en ESTAdocumenten. Precies de tekst lezen deed ik niet, want dan word je door andere passagiers gepasseerd en sta je straks verderop in de wachtrij. Die wachtrij was er toen we in de grote wachthal aankwamen, ik schat een hondertal mensen, en werd snel groter: we kwamen met zij tweehonderddertigen uit het Deltavliegtuig, en dat was niet het enige dat pas geland was. We kwamen in de zesde slinger van de rij met in elk stuk slinger zo'n 35 wachtenden. Aan het eind van zo'n slingerstuk stuit je op en drie meter brede gang die leeg is op wat douanepersoneel na, en je keert 180 graden voor het volgende stuk. Ons eerste stuk nam 10 minuten. In die 'gang' werden de laanborden herhaald en ik zag dat er eerste ESTA stond. Omdat wij al aan onze tweede ESTA toezijn riep ik luid maar beleefd naar een geüniformeerde een eindje verderop dat wij een tweede ESTA hadden en of dat dan wat betekende. Ja, als het vorige in onze passen stond betekende dat wat.
Wel, de stempels in onze passen van mei 2012 en mei 2013 haalden ons uit de rij. Met iemand mee die inderdaad bruin was maar volgens mij meer een kleurling dan een negerin, als we deze koloniaal-racistische taal willen gebruiken. Ze hielp ons onze passen scannen op een plaats waar stond 'only residents' en toen we dat vreemd vonden haar schouders ophaalde: in dit geval vielen wij onder die noemer.
We kwamen in een civiele rij van drie korten slingerstukjes waar een goed tempo in zat en werden bijna doorgewuifd na het tonen van het fotobewijsje dat Els beschreef. Daarna waren de customs een fluitje van een cent: een enkele hickup en dan maar doorwuiven. Bij het weggaan leken we onze rijgenoten van twintig minuten eerder in het op twee na laatste slingerstuk te ontwaren. Tempo zat er in die rij niet.

Een andere ervaring, opnieuw bevestigd na onze vorige van twee jaar geleden: Er is een snelle, simpele en goedkope manier om van JFK naar Manhattan te komen: met de Airtrain naar Jamaica Station. Daar in het eindpunt van onder andere de E metrolijn die je in ik schat twintig minuten naar Midtown brengt. De commercie zorgt ervoor dat deze methode niet ruchtbaar wordt: shuttlebussen (die kunnen nuttig zijn als je veel bagage hebt en als ze jouw hotel aandoen) en andere bussen en taxi's verdringen zich op het internet om je aandacht te krijgen, maar de simpele burgerlijke methode van (gratis) Airtrain plus de subway vind je daar niet.

Nu is het half  acht, ik publiceer dit en we gaan ontbijten. Straks de stad in voor een wandeling in de Bronx? (Wim)

donderdag 21 mei 2015

oDat was een lange dag, dat mogen we rustig stellen!

De wekker ging om 5 uur, en om precies half zes stond de taxi voor de deur, die ons in sneltreinvaart naar het station in  Arnhem bracht. En exact 6 uur reed de KLM -bus voor. Geweldig, wat een service. Soepeltjes naar schiphol dus.

Ach ja, en dan dat inchecken, of althans je boardingpass uitprinten, je koffer in zo'n kluis plaatsen: t 'is tegenwoordig allemaal een doe het zelf klus, met gelukkig voldoende vriendelijke mensen die de dommen zoals wij zijn , even helpen.....

Over de vlucht valt weinig te vertellen. 7.45 uur duurt het. We vlogen Delta. Ik heb echt de hele weg in totaal 8 series van Downtown Abbey gekeken, en was zo geabsorbeerd, dat ik bijna vergat dat we eigenlijk op weg waren naar New York en in een vliegtuig zaten....De tijd ging dus vrij snel.

In N.Y. is de paspoortcontrole een ramp, maar Wim had de slimme ingeving om te zeggen tegen zo'n bewaker, dat wij al vaker in NY waren geweest, en niet voor het eerst een Estaformulier hadden. Toen mochten we meteen de rij verlaten en werden we naar zelf-doe machines geleid ( nooit eerder gezien) , die eigenlijk hetzelfde doen als de incheckmachines, maar dan de andere kant op. Ook weer een vriendelijke negerin, die ons behulpzaam was. grappig vond ik, dat de strook, die uiteindelijk door het machien werd uitgespuugd, bedrukt was met de foto die het van je maakte. Bij mij staat Wim er ook nog op omdat die achter me stond. Vingerafdrukken maken doet ie ook, maar alleen de rechterhand en niet eens de duim was nodig. 

dit scheelde ons allemaal aanzienlijk in tijd.

En daarna de airtrain opgezocht, die gaat tot het Jamaica metrostation, en daar meteen een zeven dagen geldende metro - en buskaart gekocht, ook weer met behulp van van die vriendelijke medewerkers,

Daarna met metro E naar Manhattan, uitgestapt vlakbij Timessquare, en toen, bij het naar buitengaan, wachtte ons eigenlijk de grootste hobbel van de hele reis : er was nl noch een roltrap, noch een lift naar boven. dat werd dus even sjouwen met je koffer: vooral de laatste trap was een soort huzarenstukje. Merkwaardig toch!, Zo ouwerwets en oncomfortabel. De portier van het hotel die zag dat wij niet uit een taxi stapten, maar aan kwamen lopen, vroeg dan ook, gemeen grijnzend, of we wellicht de metro hadden genomen! 

De kamer is super, compleet met kitchenette, waarin magnetron, afwasmachine,  pannen, serviesgoed bestek, koffieapparaat, maar ook een eettafel en een soort bankstel . we wonen op de 31e  etage. We zien een stukje van de Chryslerbuilding, en dat alleen al...Er volgen vast nog wel foto's.

Na korte inspectie gingen we naar Timessquare (ongeveer om de hoek), en haalden onze New Yorkpassen op. Op Timessquare is het altijd druk, en nu was het kranzkzinnig druk, en we werden er een beetje duizelig van. Teruggelopen naar Bryant park : ons hotel is daar echt heel dichtbij. In een healthfoodzaak, waar we al eens eerder broodjes hadden gekocht, gingen we wat eten, scherpe tomatensoep en een paar plakken zalm. Naar huis gestrompeld en nu zitten we dus in onze zithoek en doen ons best om niet in slaap te vallen..Het is 10 over 8....maar ja, we zijn 21 uur in touw of althans "op".